Last breaths of Ashenport

Chapter 1: Last breaths of Ashenport

Μισός χρόνος πέρασε από τα γεγονότα του Γκριζογέρακα. Ο Οζάιντ, ο Μόρντιακ και ο Σόνικ ψάχνανε μάταια για δουλειά ως μισθοφόροι όλο το καλοκαίρι στις παραθαλάσσιες χώρες νότια της Ράλιον. Με τις πρώτες βροχές του φθινοπώρου σώθηκαν και τα τελευταία αποθέματα χρημάτων των ηρώων. Εκεί που τα πράγματα έμοιαζαν δύσκολα, μια απρόσμενη δουλεία βρέθηκε άξαφνα μπροστά τους κατά τη διαμονή τους στην πόλη των ψαράδων της Καρ’κοχαιντ. Τέσσερεις έμποροι διατείθονταν να δώσουν 1000 χρυσά ο καθένας στους ήρωες, εάν αυτοί μετέφεραν κάποιες αποδείξεις πληρωμών στην πολη των τεσσάρων ανέμων, μια μεγαλούπολη αρκετές εβδομάδες δυτικά. Οι ήρωες δέχτηκαν.

Τις πρώτες 3 βδομάδες του ταξιδιού της η ομάδα κινήθηκε δυτικά κατά μήκος της ακτογραμμής περνώντας από μικρά παραθαλάσσια χωριουδάκια για ανεφοδιασμό. Το εμπόριο, πλούσιο κάποτε στην περιοχή, είχε εξασθενίσει μετά την πτώση της Νέραθ, της αυτοκρατορίας των ανθρώπων και πολλά από τα παράκτια χωριουδάκια κείτονταν ερειπωμένα. Από τη μέση του ταξιδιού τους και για ημέρες μετά, οι ήρωες δε συνάντησαν άλλον άνθρωπο κατά μήκος του δρόμου, μόνο ερείπια.

Ένα βράδυ στο τέλος της τρίτης βδομάδας, η πρώτη καταιγίδα του φθινοπώρου ξέσπασε σε όλο της το μεγαλείο. Μέσα στην κοσμοχαλασιά ο Οζάιντ διέκρινε ένα αμυδρό φως στον ορίζοντα. Τρέχοντας προς το φως με την ελπίδα εύρεσης καταφυγίου, η ομάδα βρέθηκε μπροστά στα ξύλινα τείχη του πρώτου κατοικίσιμου ψαρωχωριού που αντίκριζαν εδώ και ημέρες. Διαφώνισαν ως προς το τι έπρεπε να κάνουν, αλλά τελικά αποφάσισαν να μείνουν και να ψάξουν για κατάλυμα.

Η ξύλινη πύλη ήταν αφύλαχτη. Οι δρόμοι ήταν χωμάτινοι και γεμάτοι λάσπη από τη βροχή, τα κτίρια παλιά ξύλινα οικήματα ποτισμένα με ιώδιο και αρμύρα. Ρωτώντας ένα νεαρό άντρα που γύριζε σπίτι του έχοντας ασφαλίσει την βάρκα του από τη βροχή έμαθαν πως το χωριό είχε μόνο ένα πανδοχείο, «το Ήπιο Αρμένισμα» που αν και είχε δει και πιο ένδοξες ημέρες, παρέμενε στεγανό από το νερό και υποσχόταν ζέστη και καλό φαγητό. Λίγο πριν αφήσουν τον άντρα ο Σόνικ-που εκτός από τοιχοδιώκτης τότε ήταν και λίγο μάγος/assassin/illusionist ακόμα- είχε μια παράξενη διαίσθηση (εγώ πάντως δεν του είπα τίποτα+ μου χάλασε και το στόρυ όπως το χα ετοιμάσει αλλά έχε χάρη που είμαι καλός δμ) έκανε charm στον άνθρωπο και τον ρώτησε αν όντως οι τέσσερεις τους θα ήταν ασφαλείς στο παδοχείο. Αυτός τότε αποκρίθηκε «ΌΧΙ! Τρέξτε μακριά να σωθείτε!» Τότε ο Σόνικ πήγε να του επιτεθεί αλλά το μετάνοιωσε. Το ξόρκι έσπασε και ο ψαράς συνέχισε την πορεία του σαν να μην συνέβη τίποτα.

Οι τρεις τους διαφώνησαν έντονα για το τι έπρεπε να κάνουν. Ο Σόνικ επέμενε να κοιμηθούν στο πανδοχείο, ο Οζάιντ ήθελε να διασχίσουν την πόλη και να συνεχίσουν το δρόμο τους ενώ ο Μόρντιακ ήθελε να εγκαταλείψουν την πόλη και να κοιμηθουν στο δάσος, μέσα στην καταιγίδα. Τελικά ο Οζάιντ έπεισε τους άλλους δυο. Ενώ διέσχιζαν την κεντρική πλατεία του χωριού, στη μέση του οποίου βρισκόταν ένα αλσύλλιο, τους την έπεσαν δολοφόνοι με ένα ασημένιο φυλαχτό σε σχήμα φιδιού στο στήθος τους. Αφού τους ξέκανε, η ομάδα αποφάσισε ότι εκεί έξω ήταν επικίνδυνα για βολτούλες στην καταιγίδα και αποφάσισαν να βρουν καταφύγιο στο αλσύλλιο, στο κέντρο της πλατείας. Κάτω από τα δέντρα οι ήρωες ανακάλυψαν ένα σπασμένο βωμό της Ελόνας, τον οποίο ο Μόρντιακ επισκεύασε. Έπειτα κοιμήθηκαν.

Μέσα στη νύχτα ο Οζάιντ ξύπνησε από ένα τρομακτικό παρατεταμένο ουρλιαχτό που ερχόταν από τη θάλασσα. Το ουρλιαχτό, που έμοιαζε με κλαάμμα φάλαινας, τραβούσε τους άλλους δύο προς τη θάλασσα. Έντρομος ο Οζάιντ προσπάθησε να σταματήσει την υπνοβασία των φίλων του πριν φτάσουν στην παραλία. Σύντομα αποδείχτηκε ότι και άλλοι είχαν υποκύψει στο κάλεσμα του ουρλιαχτού: σχεδόν όλοι οι θαμώνες του ήπιου αρμενίσματος υπνοβατούσαν κάτω από τη βροχή ή προσπαθούσαν να συνεφέρουν τους συντρόφους τους. Κάποιοι πνίγηκαν, μαζί με τον άντρα της Τέρζα, μιας half elf που οι παίκτες γνώρισαν στην παραλία. Ταυτόχρονα άρχισαν να επιτείθενται στο πλήθος κάποιοι αηδιαστηκοί ψαράνθρωποι τους οποίους η ομάδα καθάρισε.Η ομάδα βοήθησε τους επιζώντες αν επιστρέψουν στο πανδοχείο όταν το ουρλιαχτό τέλειωσε. Ανέφερα την ύαινα; Η ύαινα, το pet του Μόρντιακ έσωσε πολλούς εκείνο το βράδυ.

Μέσα στο πανδοχείο οι ήρωες συνάντησαν τον Μπόντινοκ και τον Άβαταρ, που εντελώς κατά τύχη και χάρη στην καθοδήγηση του DM βρέθηκαν ταυτόχρονα στο Άσενπορτ ψάχνοντας για δουλειά. Εκεί γνώρισαν και τον Λίικ Άρογουέι, γνωστό και ως Μπαμπατζίμ.

Λίγα λόγια για τον Λίικ. Ο Λίικ είναι ο τελευταίος απόγονος της ένδοξης φατρίας των Άρογουει, των κυβερνητών της χώρας Κόαμ. Γενικά οι Άρογουει- και όλοι οι κάτοικοι της Κόαμ- δεν κολλάνε και πολύ σε ιδεολογικά, ηθικά και λοιπά κλισέ. Αν λείπει σε μια οικογένεια ο νεκρός παππούς τον σηκώνουν ως ζόμπι και τον βάζουν να πιει μαζί τους τσάι ή να προσέχει τα μωρά, το Βουντού θεωρείται ενδεδειγμένη θεραπεία για την καταπολέμηση της αρθροίτιδας (βλ Κατοπόδη) κλπ. Οι Άρογουει είναι όλοι Evil, οι περισσότεροι από αυτούς ακόλουθοι του Βέκνα και όλοι μαυρομάλληδες. Αν κάποιος τσεκάρει το γενεαλογικό τους δέντρο θα ανακαλύψει μερικές σαρδόνιες και διαχρονικές προσωπικότητες. Ο Λίικ, ωστόσο, γεννήθηκε ξανθός, και οι προφητείες δήλωσαν ξεκάθαρα ότι ήταν ο εκλεκτός του Πέλορ στη γή. Οι γονείς του όταν το ανακάλυψαν αυτό εκνευρίστηκαν και πιθανότατα τον σκότωσαν για να μην χαλάει το όνομα της οικογένειας. Η διαδοχή δεν τους ένοιαζε και πολύ γιατί ήδη είχαν έναν πρωτότοκο, τον Άλεκ, ο οποίος από μικρός φαινόταν ότι θα γίνει ένας άξιος Κόαμ.

Όλα αυτά βέβαια ο Μπαμπατζίμ τα διάβασε σε ένα σκονισμένο βιβλίο στο μοναστήρι που μεγάλωσε και έγινε ιερέας. Τα μόνα απτά στοιχεία που είχε ο ίδιος για την καταγωγή του ήταν το χρυσαφένιο του μαλλί και ένα χρυσό οικογενειακό μενταγιόν στο εσωτερικό του οποίου ήταν σκαλισμένες πάνω σε ελεφαντόδοντο δύο λέξεις: «Leoeak Arroway».

Η Τέρζα αποκάλυψε στην ομάδα ότι δούλευε για το ‘Χρυσό φύλλο’ και ότι αυτή και οι μπράβοι της μετέφεραν εμπορεύματα στην πόλη των τεσσάρων ανέμων. Υποσχέθηκε στους ήρωες αμοιβή αν κατάφερναν να συνοδεύσουν το καραβάνι ασφαλές μέσα από τους ψαρανθρώπους και τη βροχή στην επόμενη μεγάλη πόλη.

Όλοι ξεκίνησαν να διασχίσουν το έρημο χωριό όταν μέσα στη βροχή ο Σόνικ εντόπισε μια σκιά να κινείται στο νεκροταφείο της πόλης, το οποίο βρισκόταν πάνω σε εναν λόφο. Αμέσως τα 6 Μόγγολα τρέξαν προς τα εκεί, αναγκάζοντας το υπόλοιπο καραβάνι να γυρίσει στην ασφάλεια του πανδοχείου. Στο νεκροταφείο πολέμησαν ζόμπις και έναν κακό ιερέα, εξερεύνησαν το παρεκκλήσι του Πέλορ στο οποίο ο Σόνικ ανακάλυψε μια ζώνη δύναμης που φαντάστηκε ότι θα του έδινε και υπεράνθρωπη ταχύτητα, ενώ ο Μπόντινοκ έφαγε το κεφάλι του όταν ο Μόρντιακ, μεταμορφωμένος σε αρκούδα τον εκτόξευσε στην σοφίτα της εκκλησίας σπάζοντας τις σανίδες της οροφής. Καθώς εξερευνούσαν το υπόλοιπο νεκροταφείο και την κυρίως εκκλησία, προσγειώθηκε στον λόφο ο Μεγάλος Κόκκινος δράκος, άρπαξε τον Μόρντιακ και τον ρώτησε «που είναι η πέτρα;». Πριν βρει κάτι πνευματώδες ο Μόρντιακ να απαντήσει, ο Σόνικ, σκαρφαλωμένος στην οροφή της ταράτσας, κατάφερε, σε μια επείδηξη δύναμης, να ξεκολλήσει το μεγάλο σύμβολο του πέλορ της οροφής και να το καρφώσει στο μάτι του δράκου. Η ομάδα υποχώρησε στα υπόγεια του ναού ενώ ο μονόφθαλμος πλέον δράκος ξερνούσε πίσω τους φωτιές.

Στα υπόγεια ανακάλυψαν περισσότερους ψαράνθρωπους και έγιναν επικές μάχες. Οι ψαράνθρωποι άρπαξαν τον Οζάιντ και τον Άβαταρ και τους χρησιμοποιούσαν ως όπλα. Ο Άβαταρ έσπασε το λογχοπέλεκυ του. Αμέσως άρπαξε την τρίαινα ενός ψαρανθρώπου από κάτω και μέσα στα επόμενα δευτερόλεπτα την έσπασε και αυτή. Στην επόμενη μάχη βάραγε με μπουνίδια, με τα οποία ήταν πιο αποτελεσματικός.

Όταν η μάχη τέλειωσε οι ήρωες έψαξαν τα γύρω δωμάτια. Ένα από αυτά, ένας μικρός χώρος 10Χ10 ποδιών, ήταν τελείως άδειο. Μόνο μια μαύρη ημιδιάφανη πέτρα σαν ακατέργαστο διαμάντι αιωρούταν πάνω από μια μαύρη τρύπα στο πάτωμα. Ο απέναντι τοίχος ήταν διακοσμημένος με μια τοιχογραφία που απεικόνιζε τον Ντάγκον και μια σπέιρα.Οι ήρωες απέσπασαν την πέτρα και ο Παπατζίμ την πήρε και έτρεξε πάνω, στο δράκο.

«Μήπως ψάχνεις αυτό;»Φώναξε στο δράκο και του την πέταξε. Ο δράκος την άρπξε και τότε ο Παπατζίμ έκανε Shatter spell για να τη σπάσει αλλά η πέτρα δεν έσπασε. Ο Παπατζίμης ξαναέτρεξε στα υπόγεια πριν γίνει ψητός.

Στο τελευταίο δωμάτιο η ομάδα ήρθε αντιμέτωπη με τον Άλδανις, τον ιερέα του χωριού. Ο Άλδανις τους αποκάλυψε ότι όλοι στο χωριό ήταν κάποτε πιστοί της Ελόνα, αλλά όταν το εμπόριο στην περιοχή κατέρρευσε αναγκάστηκαν να στραφούν στον Τιτάνα Ντάγκον, ο οποίος φρόντιζε για τη διαβίωσή τους με ένα αντάλλαγμα: τις ψυχές των χωρικών και τις ψυχές όλων των επισκεπτών του χωριού. Έπειτα ο ιερέας παραδέχτηκε την αξία τους και τους ζήτησε να τον ακολουθήσουν και να γίνουν μαθητευόμενοι του Ντάγκον. Ο μόνος που δέχτηκε ήταν ο Μόρντιακ. Ενώ ο ιερέας τον χαιρέτιζε και ο Μόρντιακ στεκόταν δίπλα του, ο Σόνικ έγινε αόρατος και προσπάθησε να σκοτώσει τον Άλδανις, αλλά τα έκανε θάλασσα και κατέληξε πάνω στο βωμό του Άλδανις, φαινομενικά αναίσθητος με τον ιερέα να δείχνει στο νέο του μαθητευόμενο πως να θυσιάζει σωστά ένα ελφ.

Πριν ολοκληρωθεί η θυσία ο Παπατζίμ φώναξε όλο θυμό στον ιερέα ότι αυτός ποτέ δε θα ακολουθούσε τον ιερέα γιατί ποτέ δε θα πρόδιδε την πίστη του όπως έκανε ο Άλδανις. Τότε ο Άλδανις έδειξε στον Λίικ το παλιό τατουάζ της Ελόνα που είχε στο στήθος του και του είπε «Και εγώ ήμουν κάποτε σαν εμένα, νέος και γενναίος. Θα έρθει κάποτε η στιγμή που δε θα διαφέρεις και πολύ από μένα, να μου το θυμηθείς αυτό». Ο Λίικ έσφιξε τα δόνται και δεν αντέδρασε, για να μην προκαλέσει το θάνατο του Σόνικ.

Ο Άλδανις θυμήθηκε ωστόσο τον Σόνικ και βάζοντας το μαχαίρι στο λαιμό του είπε στον Μόρντιακ.. καλά δε χρειάζεται να περιγράψω τη σκηνή, την έχουμε σε ένα βιντεάκι που αξίζει να δείτε. Φυσικά ο Μόρντιακ δεν ήξερε ότι 5 χρόνια μετά θα τον έπιανα εγώ στον ύπνο με τον ίδιο τρόπο.

https://www.facebook.com/groups/1508243102782410/permalink/1517490168524370/

Ο Σόνικ το σκάει και η μάχη με τον Άλδανις αρχίζει. Ανάμεσα σε σπελλς και ψαρανθρώπους, κάνει την εμφάνισή της η Φέλονυ μέσα από μια πύλη.

Η Φέλονυ, που τόσα χρόνια μετά δεν έχει ακόμα επίθετο, είναι ένα νεαρό Κάλασταρ. Κόρη της ευγενούς Σέλινορ και του μάγου Φόρνεους, μεγάλωσε σε μια μικρή κοινότητα στις παρυφές της Λεισθένας, της πρωτεύουσας των ξωτικών της Ράλιον. Το χωριό της ήταν τόσο μικρό που δεν είχε όνομα, οπότε η Φέλονυ ταξίδευε καθημερινά ως την πρωτεύουσα για να μαθητεύσει σε μια από τις λίγες Ψιονικές ακαδημίες της χώρας. Ένα μεσημέρι που επέστρεφε σπίτι, την ημέρα των 120ών της γενεθλίων ( συμβολική ημερομηνία ενηλικίωσης για τα ξωτικά), βρήκε το σπίτι της άνω κάτω και τη μητέρα της νεκρή στο διάδρομο. Μια δυνατή έλξη την οδήγησε προς ένα σημείο του τοίχου στο οποίο σχηματίστηκε μια πύλη από την οποία βγήκε μια πέτρα. Η Φέλονυ φέρει αυτή την πέτρα μαζί της προσπαθώντας να ξεκλειδώσει τα μυστικά της.

Στο διπλανό δωμάτιο ο πατέρας της μονομαχούσε με έναν άγνωστο μάγο. Όταν την είδαν σκαλώσανε και οι δύο, αλλά από τα δύο Κάλασταρ, ο άγνωστος ήταν ταχύτερος. «Φέλονυ!» φώναξε και άνοιξε μια πύλη που κατάπιε τη Φέλονυ και την οδήγησε.. 175 χρόνια στο μέλλον όπως αποδείχτηκε, αφού το χωριό της τώρα είναι συντρήμια από την επίθεση των Ντρόου (ναι, ο Οζάιντ και οι Φέλονυ είναι συγχωριανοί, αλλά ο Οζάιντ 175 χρόνια νεότερος).

Αργότερα (αυτό το ρπ έπρεπε να είχε γίνει) η μητέρα της που η Φέλονυ πρόσφατα ξαναζωντάνεψε της είπε όλη την αλήθεια: ο πατέρας της ήταν ο άγνωστος, ο Όμπερον και ο Φόρνεους ήταν ο άπληστος αδερφός του που είχε μαγέψει τη μητέρα της και όλο το χωριό περιμένοντας πότε η Φέλονυ θα ενηλικιωθεί για να της πάρει την πέτρα.

Η πύλη οδήγησε τη Φέλονυ ακριβώς στη μέση της μάχης. Με ένα γρήγορο guessing βρήκε ποιοι ήταν μάλλον οι καλοί και με ρατσιστικό μένος πολέμησε τους ψαρανθρώπους και κιλλστίλαρε τον Άλδανις με το κοράκι της, γιατί τότε ακόμα ήταν μάγισσα. (Το συμπέρασμα είναι ότι ο μόνος ορίτζιναλ μάγος από την αρχή μέχρι το τέλος είναι ο Μπόντι- ώπα, λάθος, δεν είναι μάγος.)

Αφού πέθανε ο Άλδανις αναγεννήθηκε μέσα στη μολυσμένη πηγή πίσω από το βωμό και το έσκασε κάνοντας sanctuary. Ερευνώντας τα πτώματα των ψαρανθρώπων η ομάδα ανακάλυψε ότι κάποια από αυτά ανήκαν στους πρόσφατα πνιγμένους ανθρώπους από το Χρυσό Φύλλο, καθώς και ένα σκισμένο σημείωμα προς τον Άλδανις από την Βολ, το οποίο κάπου βόσκει στο μπλογκ. Βγαίνοντας από το ναό οι παίκτες είδαν πως ο δράκος είχε φύγει και το πρωί είχε έρθει. Αμέσως το κάλεσμα από τα βαθειά ξανακούστηκε και ένας νέος γύρος κυνηγητού μεταξύ υπνωτισμένων και ξύπνιων ακολούθησε.

Πίσω στο πανδοχείο, έχοντας σώσει όσους μπορούσαν πάλι, οι παίκτες ανακάλυψαν τον πανδοχέα να τους δηλητηριάζει τα φαγητά στην κουζίνα (θυμίζω ότι ως τώρα όλο το χωριό ήταν έρημο μετά το πρώτο κάλεσμα). Όταν τον ανακρίναν ο πανδοχέας παραδέχτηκε ότι όλο το χωριό ακολουθούσε τον Ντάγκον και ομολόγησε ότι οι χωρικοί μαζεύονταν σε μια σπηλιά στα βράχια κοντά στη θάλασσα για μια τελετή που θα τους επέτρεπε να νικήσουν την ομάδα. Τους προειδοποίησε ότι οι πιστοί χρησιμοποιούσαν πολλές παγίδες και ιλλούζιον.Αμέσως οι παίκτες τράβηξαν προς τα εκεί.

Στη σπηλιά πολέμησαν τεράστια θαλασσινά τέρατα, ακολούθους του Ντάγκον, ψαρανθρώπους και ιερείς τους οποίους κατατρόμαξε ο Μόρντιακ μεταμορφωμένος σε αρκούδα, όλα αυτά ενώ έλεγχαν κάθε πιθαμή του χώρου για παγίδες και ιλλούζιονς. Ο Μπόντινοκ βρήκε δύο σατανικά μπαστούνια που ρουφούσαν ψυχές, του ενός εκ των οποίων πλέον η τύχη αγνοείται. Εκεί που νόμιζαν ότι ξεμπέρδεψαν έκανε εμφάνιση από τα βαθειά η πηγή του καλέσματος στο άσενπορτ: το voice of Dagon, το οποίο μπορείτε να δείτε παρακάτω.

Αμέσως οι παίκτες έσπευσαν να του κατεβάσουν ότι δυνατά αμπίλιτις είχαν, μόνο και μόνο για να αποδειχτεί στον επόμενο γύρο ότι το Voice ήταν μια ψευδαίσθηση του πραγματικού, το οποίο έσκασε μύτη αμέσως μετά. Η μάχη ήταν πολύ σκληρή και το τέρας πειραγμένο, αλλά ακόμα πιο πειραγμένος ήταν ο Druid που κατέβασε το τελειωτικό χτύπημα. Υπήρξαν και κάποια παρατράγουδα όπως ο παρολίγον θάνατος της Φέλονυ από τον σαγηνεμένο από το Voice Σόνικ. Η Φέλονυ από τότε το γύρισε σε Ψιον.

Με το θάνατό του το Voice έβγαλε έναν επιθανάτιο εκδικητκό ρόγχο. Όταν οι ήρωες βγήκαν από τη σπηλιά η καταιγίδα είχε περάσει και η παραλία απ’άκρη σ’άκρη σε όλο το Άσενπορτ ήταν σπαρμένη με δεκάδες ίχνη, τα ίχνη των κατοίκων που ο Ντάγκον εξαγριωμένος με το θάνατό του Voice τράβηξε στον βυθό..

Οι παίκτες πήρανε την Τέρζα και τους υπόλοιπους εμπόρους από την ταβέρνα και ανενόχλητοι συνέχισαν την πορεία τους. Λίγες μέρες μετά έφτασαν αισίως στην πόλη των τεσσάρων ανέμων.

Δεν ήξεραν βέβαια ότι μεγαλύτεροι μπελάδες για την ομάδα μαζέυονταν σαν σμήνος δράκων στον ορίζοντα πάνω από την πόλη..

Στρατηγική Μάχης

Fixed Initiatives:

1. Ozaid
(1,5. Sonic)
2. Felony
3. Avatar
4. Leoeak
5. Bodinoc
6. Ajax
7. Mordiac

Στρατιγική θέσεων:

Αν το ζάρι μας φέρει πρώτους από τα τέρατα.
 
Ozaid, Sonic, Bodinoc: Βαράνε μάγους, τοξότες και τους υπόλοιπους γύρω-γύρω σχετικούς με αυτούς.

Sonic: σε κάθε περίπτωση προσπαθεί να αιφνιδιάσει. 

Avatar και Leoeak: τραβουν την προσοχή του boss μέχρι η πάνω ομάδα να τακτοποιήσει το στόχο της. ΠΡΟΣΟΧΗ: είναι απαραίτητο να υπάρξει το κατάλληλο κενό για την έφοδο του Ajax.

Αjax: αν τα πράγματα δεν είναι πολύ επείγοντα διατηρεί όσο γίνεται low profile και προετοιμάζει έφοδο στο boss ώστε να του κάνει grapple. Αν είναι απαραίτητο να πάρουμε πληροφορίες το grapple θα γίνεται σε κάποιον σχετικά πιο αδύναμο μη μάγο ώστε να τον ακινητοποιήσουμε και η Felony να μπορέσει να μπει στο μυαλο του μετά τη μάχη και να εξάγει πληροφορίες. Στον grappled εχθρό όσο γρηγορότερα γίνεται κάνει ο Mordiac μορφοποίηση ξύλου ώστε να μείνει σταθερός και ο Ajax να επιστρέψει στη μάχη. Αν είναι επιτακτική ανάγκη η έφοδος γίνεται απευθείας χωρίς προετοιμασία. Σε κάθε άλλη περίπτωση ο Ajax στοχεύει το boss.

Felony: buffαρει τα τανκς (Avatar, Leoeak)

Mordiac: μπαλαντέρ. Πράττει αναλόγως τις ανάγκες.


Αν το ζάρι δεν ευνοήσει την ομάδα:
 
Αν υπάρχει άμεσος κίνδυνος θανάτου κάποιου μέλους του πάρτυ τότε η Felony χρησιμοποιεί ειδική ιδιότητα που την κάνει να αλλάζει initiative. Παίζει λοιπόν πριν τα τέρατα και σώζει τον επι κινδύνω.


Αν το ζάρι χωρίσει την ομάδα:
 
Ακολουθούμε την ίδια στρατηγική.


ΥΓ: Όλα αυτά σε συνεργασία με την αγαπητή Άρτεμις, η οποία θα σχεδιάσει και θα ποστάρει σύντομα ένα σχέδιο με όλα αυτά, να το έχουμε και σχηματικά :D

The Diary

Αγαπημένοι συμπαίκτες, καλησπέρα.

Είναι νομίζω πλέον φανερό πως έχουμε φτάσει σε εκείνο το σημείο κατά το οποίο είναι απαραίτητη μεγαλύτερη προσοχή στην εξέλιξη του στόρυ. Έτσι λοιπόν προτείνω να ανεβάζουμε εδώ μετά από κάθε session τι συνέβη. Μπορώ να ανεβάζω το γενικό πλαίσιο, μιας και κρατάω σημειώσεις, και όποιος θέλει να διορθώνει ή και να συμπληρώνει την ανάρτηση. Επίσημη αίτηση προς τον ντι εμ: αν κάτι από αυτά που ανεβάζουμε είναι λάθος γιατί δεν έχουμε καταλάβει καλά μια περιγραφή ή κάποιο γεγονός να το διορθώνει, ευχαριστώ.

Υ.Γ. Η σειρά αυτή αναρτήσεων δεν έχει σκοπό την απλή παράθεση των γεγονότων μιας και αυτό γίνεται πολύ πιο πετυχημένα από τον Χάρη (http://history-oradon.blogspot.gr/) με συμπληρωματικές δηλώσεις του Ντι εμ, αλλά τον σχολιασμό και την ερμηνεία των γεγονότων. Έτσι για παράδειγμα θα ακολουθήσει ανάρτηση με μια προσπάθεια ανεύρεσης των συμμαχιών των θεών και μη που έχουμε συναντήσει.

Cheers,

Felony

Καίγονται τα πισινά μας!

Αγαπημένοι συμπαίκτες,

Όπως θα παρατηρήσατε we had our asses kicked hard, ή, ελληνιστί, πέφταμε σαν τις μύγες. Θα πω "ευχαριστώ καλό μου critical που έκανες τον Avatar πυγολαμπίδα και έκανε λίγο damage", γιατί κατά τα άλλα η παραγωγή ζημιάς του party ήταν πολύ χαμηλή.

Avatar

Ο Mordiac μας έβγαλε από μια δύσκολη κατάσταση με τα δρυιδικά του O(ver)P(owered) κόλπα - βλέπε huge ασημένιο δράκο να αποκεφαλίζει με τα δόντα του έναν άλλον πρώην μεταλλικό νυν leech

Mordiac o.O

ενώ ο Bodinok παρά τις δυσκολίες με τη διατάραξη της μαγείας, κατάφερε προσευχόμενος πάλι στην κοπέλα του

 

Queen of Pain

να γυρίσει πίσω το χρόνο ώστε να μπορέσουμε να τα κάνουμε αυτή τη φορα όλα λίγο καλύτερα. Εμείς οι υπόλοιποι του πάρτυ δυστυχώς δεν σταθήκαμε τόσο τυχεροί, ώστε παρά το απαράμιλλο ταλέντο και την ασύγκριτη δεξιότητά μας, δεν μπορέσαμε να ξεπεράσουμε την γκίνια μας και πέσαμε θύματα του σατανικού ζαριού 100 -


και στο σημείο αυτό θα θυμηθώ το υπέροχο 150+ damage που έσκασε ο Leak (σορρυ αν γράφω λάθος το όνομα, διορθώστε με παρακαλώ) στον θείο του Bodinok, μονάχα για να πάει χαμένο, καθώς ανέκτησε λίγο αργότερα ολόκληρη την ζωή του. Οφείλω βέβαια να παρατηρήσω και μια αλλαγή που συνέβη στον φίλο και συνάδελφο αυτιά Ozaϊd, όταν κάποτε γύρισα το κεφάλι μου, εγώ και το πουλί μου μαζί, μόνο για να δω ένα πλοκαμωτό ιαγουάρο εκεί που κανονικά τα μυτερά αυτιά θα μου έκρυβαν τη θέα.

Πρίν

Μετά

----------------------------------->

Είναι προφανές ότι χρειαζόμαστε σχέδιο και ενώ μέχρι τώρα τα έχουμε πάει αρκετά καλά κάνοντας grapple σε κάθε ίνα του Sleeper, κάτι μου λέει ότι αυτή η λύση δε θα κρατήσει για πολύ. Ως ταπεινό ψωμί του πάρτυ σας ζητώ να προτείνετε μερικά σχέδια για να βγάλουμε και αυτήν τη μέρα καθαρή.


Με εκτίμηση,
(που θα ήταν μεγαλύτερη αν βάζατε και καμιά φορά τους χαρακτήρες σας να κάνουν κανένα μπάνιο)
η Ψίον,
Felony

DnD Meetings

6/11/2010 Part 1


6/11/2010 Part 2


6/11/2010 Part 3

Φιγούρα XXL

Μερικές ακόμα εικόνες από την μεγάλη φιγούρα... Όπως μπορείτε να δείτε πάνω της, εχω τελειόσει σχεδον με το μαύρο primer...

Έτοιμη η φιγουρα του warpriest...














Να και η φιγούρα που αγόρασε ο Αντώνης επιτέλους έτοιμη για βάψιμο...














Και τέλος κοιτάξτε σύγκριση μεταξύ φιγούρων... Το τέρας είναι σχεδόν ίδιο με τον κόκκινο δράκο σε μέγεθος...

Προετοιμασία για το επόμενο Boss

(Δεν είναι σίγουρο ότι αυτό είναι το boss).

Πρόβλεψη: To boss θα είναι αυτό, με ίσως λίγο παραπάνω damage, ενώ θα έρθουν 1-2 ίδιοι ακόμα. Το potion που το κάνει αόρατο θα χρησιμοποιηθεί ελάχιστα έως καθόλου, θα χρησιμοποιηθεί και το potion of cure moderate wounds, το potion of jump δεν θα χρησιμοποιηθεί καθόλου. 
1 από αυτούς θα χρησιμοποιήσει κάποιο ranged weapon, οι υπόλοιποι melee, κανονικά. Θα επικεντρώνονται κυρίως σε παίκτες οι οποίοι είναι μόνοι τους.
Δεν πρόκειται να κάνει dismiss ή να εξαφανιστεί προσωρινά, θα πρέπει να το σκοτώσουμε (σε αντίθεση με τον Anathema και το Huge Fire Elemental).
Δεν θα υπάρχουν ΑοΕ skills/spells.

BLACKSPAWN RAIDER

This humanlike creature has black-scaled skin with glints

of green. Two horns jut from the sides of its head, curving

forward around its skull. It wields a falchion.

Blackspawn Raider CR 4

Always CE Medium monstrous humanoid (dragonblood)

Init +6; Senses darkvision 60 ft., low-light vision; Listen +6,

Spot +6

Languages Common, Draconic

AC 15, touch 12, flat-footed 13

(+2 Dex, +3 natural)

hp 60 (8 HD); DR 5/magic or good

Immune acid, paralysis, sleep

Fort +5, Ref +8, Will +6

Speed 40 ft. (8 squares)

Melee falchion +10/+5 (2d4+3/18–20)

Ranged javelin +10 (1d6+2)

Space 5 ft.; Reach 5 ft.

Base Atk +8; Grp +10

Atk Options Power Attack

Special Actions breath weapon

Combat Gear oil of magic weapon, potion of cure moderate

wounds, 2 potions of invisibility, potion of jump, potion of

pass without trace, potion of protection from good

Abilities Str 14, Dex 15, Con 16, Int 10, Wis 11, Cha 8

Feats Improved Initiative, Power Attack, Track

Skills Jump +6, Listen +6, Spot +6, Survival +10

Advancement by character class; Favored Class ninja

(Complete Adventurer 5); see text

Possessions combat gear plus falchion, 2 javelins, silk rope

(50 ft.), 5 tiger eyes worth 10 gp each

Breath Weapon (Su) 40-ft. line, once every 1d4 rounds,

4d4 acid, Reflex DC 17 half. The breath weapon damage

increases by 1d4 for every 2 additional HD.

Blackspawn raiders are vicious hunters. They are proud to

be descended from Tiamat, and they revel in making her

will manifest.

Strategies and Tactics

Blackspawn raiders favor attacking from ambush. They

prefer to operate in hunting packs, usually groups of two

to four. Together, they set up a good location to lie in wait.

If the prey is intelligent, they use feinting tactics: One

raider attacks with a ranged weapon and then pretends to

fl ee, luring the quarry into the ambush.

At the start of an ambush, blackspawn raiders are cunning

and even cooperate on attacks. They usually start by

concentrating on an enemy that can be easily surrounded

on the edge of a group. Once they are in the thick of the

fi ght, though, their competitive nature interferes with the

plan. Aggressive and bloodthirsty, the creatures value personal

glory and bragging rights above all. Thus, each seeks

to kill the biggest and best foe.

Good dragons are raiders’ preferred prey, and against

a mixed group of foes, their fi rst target. The blackspawn

raiders’ lust to kill good dragons overrides their innate

competitiveness, and they work well as a group against

such enemies. In these situations, they concentrate on a

single foe until it’s dead or dying, then shift their focus to

the next one.